Even terug naar waar het allemaal begon

Gisteren kruisten twee werelden elkaar.

Tijdens een teamdag bij mijn vaste baan gingen we borrelplanken beschilderen. Een gezellige workshop waarbij iedereen zijn eigen plank mocht maken, met verf, een drankje, wat hapjes en vooral alle ruimte om er iets eigens van te maken.

Voor de meeste collega’s was het waarschijnlijk gewoon een leuke creatieve middag. Voor mij voelde het als een onverwacht bezoekje aan het verleden.

Rond 2020 begon De Knutselier namelijk serieus te groeien met handbeschilderde borrelplanken. We schilderden skylines van onder andere Roermond op het hout. Wat klein begon, werd al snel een flinke klus. Er kwamen aanvragen voor ongeveer veertig verschillende dorpen en steden en uiteindelijk werden er meer dan honderd planken besteld.

Ik weet nog goed welk gevoel dat gaf. Iedere nieuwe bestelling was spannend. Geweldig, maar soms ook een beetje overweldigend. Ineens wilden mensen iets hebben wat wij zelf hadden bedacht en met onze handen maakten.

En met ‘wij’ bedoel ik dat ook echt.

Pap, mam, mijn broers, Tessa en goede vrienden sprongen allemaal bij. Er werd geschilderd, geholpen, ingepakt en waarschijnlijk ook regelmatig gedacht: waar is Joey nu weer aan begonnen?

Zonder hen was het nooit gelukt.

Inmiddels ziet De Knutselier er heel anders uit. De verfkwasten hebben grotendeels plaatsgemaakt voor lasers, persen en machines. Het werk is strakker, sneller en technisch een stuk uitgebreider geworden. Toch begon een belangrijk deel van dit avontuur gewoon met hout, verf en mensen om me heen die wilden helpen.

Toen ik gisteren weer met de hand aan een plank werkte, voelde ik die oude kriebel opnieuw. Even niet nadenken over instellingen, millimeters of productietijden. Gewoon maken en kijken wat er ontstaat.

Technisch klopt er misschien niet alles aan mijn Roermondse skyline. Maar juist daardoor is er maar één van.

En dat gevoel van vroeger? Dat klopte nog precies. 💚

Zelf heb ik inmiddels genoeg planken. Ik denk als een plank, kijk als een plank en mijn rug voelt soms ook als een plank. Daarom geef ik deze plank graag door aan iemand die er een mooie bestemming voor heeft.

Want uiteindelijk is dát nog steeds het leukste aan iets maken: dat het bij iemand anders terechtkomt en daar een eigen verhaal krijgt.

De Knutselier – Graag gemaakt.